استنتاج روش‌های تعلیم و تربیت سلبی از نظام تعلیم و تربیت مهدوی (علیه السلام) در عصر ظهور (به مثابه تعلیم و تربیت زمینه ساز)

چکیده

تعلیم و تربیت، پیکره اسلام و نظام و چارچوبی مستحکم برای رسیدن انسان به رشد و تعالی اخلاقی و معنوی است و تعالی انسان نیز در نائل آمدن به درجات بالای بندگی که همانا هدف آفرینش است، می‌باشد. نقطه اوج این تعالی، برای عموم مردم، تنها در دوران حکومت جهانی الهی، میسر خواهد بود؛ چرا که رساندن بشریت به باشکوه ترین دورانِ شکوفایی استعدادهای فردی و اجتماعی و برپایی ماکتی از بهشت بر روی زمین، وعده الهی است، که با هدایت و رهبری آخرین حجت الهی؛ یعنی حضرت مهدی(علیه السلام) و همکاری آحاد مردم جهان، محقق خواهد شد. پژوهش حاضر قصد دارد بر اساس الگوی قیاس نظری فرانکنا اهداف، اصول و روش‌های تعلیم و تربیت مهدوی در دوران ظهور را مورد بررسی قرار داده و اصلی ترین روش‌های تعلیم و تربیت سلبی را از آن‌ها استخراج و استنتاج نماید و به عنوان روش‌های تعلیم و تربیت زمینه ساز ظهور معرفی نماید پژوهش گر معتقد است روش‌های تعلیم و تربیت سلبی استنتاج شده از تعلیم و تربیت مهدوی در عصر ظهور، تنها روش درست، برای زمینه سازی ظهور است؛ به این دلیل که اساس و پایه رسیدن به تعالی فردی و اجتماعی در عصر غیبت و زمینه سازی ظهور باید بر اساس اهداف و اصول و روش‌های تعلیم و تربیت عصر ظهور باشد؛ لذا در دوران غیبت، استفاده از روش‌های سلبی و اجتناب از روش‌های ایجابی و تحمیلی در تعلیم و تربیت، از مهمترین وظایف منتظران ظهور است تا خود و جامعه خود را برای برپایی این شکوفایی عظیم جهانی و رسیدن به رستگاری بزرگ، آماده و مهیا سازند. مسئولین کشور و به خصوص آموزش و پرورش و وزارت ارشاد و همچنین آینده پژوهان و مؤلفان کتب درسی، برنامه ریزان آموزشی و معلمان و... باید به تعلیم و تربیت عصر ظهور توجه ویژه داشته باشند چرا که این امر در برنامه ریزی و ایجاد زمینه لازم برای تحقّق تعلیم و تربیت زمینه ساز ضروری وتاثبر گذار است و علی الخصوص مدرسه به عنوان مهمترین واحد اجتماعی میتواند در این زمینه نقش مؤثرتری ایفا کند.