ثنویت و ازدواج با محارم در دین زرتشتی؛ اتهام یا حقیقت

چکیده

اعراب پس از تسلّط بر ایرانیان و مهاجرت آنان به دستور خلیفه دوّم عمر به ایران و مشاهده تفاوت‌های فرهنگ شهرنشینی ایرانیان ومقایسه با فرهنگ صحرا گردی خودشان، احساس حقارت نمودند وبا آغاز حکومت عباسیان که سرآغاز دوران عصر طلایی خلافت عربی بود، اعراب ساکن درایران با ازدواج نمودن با ایرانیان وتغییر نام وتغییرلباس به ایرانی گرایی روی آوردند وبا به کارگیری نویسندگان و عالمان دینی آن زمان، اقدام به تحریف تاریخ وادبیات وفرهنگ ایرانی نموده وبا فرار رو به جلو، خصایل زشت و غیرانسانی خود را به ایرانیان نسبت دادند، مانند اعتقاد به دو خدای خالق ویا ازدواج با خواهر ومادر! و حال آن که طبق گفته قرآن کریم، این اعراب بودند که حتی در زمان پیامبر اسلام ودر شهر مدینه چنین کارهایی را مرتکب می‌شدند که بعدها از آن منع شدند ولی همچنان درشهرهای مفتوحه به این عمل شنیع ادامه می‌دادند. متاسفّانه دراین میان، کتب سراسرکذب نویسندگان خلافت اسلامی ماندگار شد و بُن مایه نویسندگان بعدی بویژه محققین اروپایی همچون آرتور کریستین‌سن گردید و این نسبت‌های ناروا را به زرتشتیان و دین اشورزرتشت دادند، در صورتی که ازدواج با محارم مخصوص اعراب بوده است.